همگی در کنار هم،تک تک بچه ها،بدون هیچ فاصله و دوری...چقدر زیباست وقتی که بچه ها به همراه S.K با هم هستند...ولی یه کم دیره،خیلی بیشتر از یه کم...به تقویمم نگاه می کنم:سال 2007 شده،البته میلادی نه،خورشیدی!!!...چقدر دنیا عوض شده.به دور و برم نگاه می کنم،می خواید بدونید چی می بینم؟یه فضای جدید،خاک جدید،هوای جدید،زندگی جدید....کجاییم؟هر جا هست زمین نیست!یه سیاره ی جدید خارج از منظومه ی شمسی...خوب بعد از این همه سال همه چیز عوض شده....

قضیه اینه که همه  ی نوادگان مابه همراه بازمانده ی اصلی نسل "کاشانی" دور هم جمع شدند و با هم توی         SK PLANET (سیاره ی SK )زندگی می کنند.روی زمین دیگه یه خلوت و یه جای دنج پیدا نمی شه،برای همین اگر می خوای به یه خلوت برسی میای یه همچین جایی...

خوب حالا چه کسایی اینجا هستند؟

صاحب اصلی این سیاره که از نوادگان شهرام عزیزه،یعنی SK20 ،احتمالا بیستمین نسل،و بقیه یعنی MN (از نسل مینو)،STAR (از نسل ستاره)، MRJ (از نسل مرجان)،Z (از نسل زهرا)،HONEY (از نسل عسل)،SPD (از نسل سپیده)،GZL (از نسل غزاله)،MAH (از نسل مهسا)،Z20 (از نسل خودم)،SPRING (از نسل بهاره)،MZ (از نسل مرضیه)،UN (از نسل یونا)"البته United Nation نیست"،GN (از نسل ژینو)،PGH (از نسل پگاه)،SDF (از نسل صدف)،SARA 1&2 (از نسل ساراها)،SNZ(از نسل ساناز)،MARY (از نسل مریم)، NSH (از نسل نوشین)،NAZI (از نسل نازنین)،SHR(از نسل ساحره)،SHGH(از نسل شقایق)،SD (از نسل سعیده)،PN (از نسل پونه)،NK (از نسل نیکو)،LH (از نسل الهام)،SMN (از نسل ثمین)،LILI (از نسل لیلا)،MNA (از نسل مونا)،

TR (از نسل تارا)،ID (از نسل آیدا)،BNZ (از نسل بهناز)، KIA  (از نسل کیانوش)،PM (از نسل پیمان)،ASHK (از نسل اشکان)،AM (از نسل امین)،HS (از نسل احسان)، KV (از نسل کاوه) و BBK (از نسل بابک).

همگی با هم هستند،تمام اوقات با هم،ولی خوب طبیعیه که دیگه همه چیز فرق کنه.دیگه خبری از شب و روز و غروب و طلوع زمین خودمون نیست.بهار و پاییز و فصل ها گم شدن.تپیدن قلب ها فقط برای زنده بودنه،نه عاشق بودن...حالا هم که این گروه با هم هستند احتمالا برای اینه که راحتتر می تونن به اون هدف زندگیشون و آرامشی که نیاز دارن برسن.ولی خبری از ثانیه های پر اضطراب که که صدای تپیدن قلب ها به گوش برسه و نفس ها سنگین بشه و چشما جز یه نفر کسی رو نبینه،نیست....همه چیز آروم و در واقع کمی سرده.

SK20 در این دوران نماینده ی صلح و مهربونی توی دنیاست...KIA جزء نوابغ دوران، کاملا وفادار،توی این گروه حضور داره تا در مواردی که نیاز به کمک دارن کمکشون کنه.

خوبی این دوران اینه که همه از گذشته ها با خبرن و فراموشش نمی کنن.

چیزی که می بینم اینه:یه چیز شبیه CD توی دستای SK20 ،همگی یه جا دور هم جمع شدن و منتظرن که چیزی رو ببینن...تازه فهمیدم،این یه نمایش کاملا سه بعدی از زمان قدیمه،خیلی قدیم...صحنه های باقی مونده از روزهای نزدیک 16 تیر ماه توی جزیره،آخه مثل اینکه امروز هم برای اونها همون 16 تیر میشه.مناسبت دیدن این نمایش هم همینه...:

مرضیه داره جیغ می زنه و توی ساحل دوون دوون می ره سمت مینو،صورتش برنزه و نفس نفس زنون....مرجان هم اومد و داره با فریاد جسی رو صدا می زنه که بی خیال مرضیه بشه...زهرا هم به دنبالشون تا شاید بتونه کاری کنه که جسی دندونهاشو تا ته توی پای مرجان فرو کنه و دلش خنک شه...مینو که دستش بند جمع کردن کتاب ها و وسایلشه به ستاره می گه بلند شه و به داد مرضیه برسه،ستاره هم که در حال تمرین کردن برای پیغام گذاشتنه تمرینشو کنار می ذاره تا بره کمک...

پسرا هم که اصلا نمی گن کسی یه وقت کمکی چیزی بخواد،راحت مشغول والیبال ساحلیند و چند وقت یه بار صدای فریادشون می ره به آسمون...

و اما اونطرفتر:بهاره با جیغ می گیره پرت می کنه به سمت سپیده،سپیده با یه جیغ بلندتر می ندازه سمت سارا،سارا روی زمین نگه می داره و غزاله با مشت می کوبه توی سرش ولی مهسا تنها کاری که می کنه اینه که مواظب باشه پیشی بهشون ناخونک نزنه،آخه بوی ماهی تازه پیشی رو وسوسه کرده!!!سارا دومی هم به همراه عسل و یونا و ژینو یه کم اونطرفتر دارن این عملیات ماهی گیری رو انجام میدن و پگاه هم مسئول جمع آوری ماهی ها و اوردن اونها به ساحله...ولی به هر حال با تمام سختی و غیر قابل تحمل بودن گرفتن ماهی ها،کارشون رو تموم کردند.

بعد از به هم ریختگی هایی که توی این مدت داشتیم،امروز به خاطر فردا همه جا رو تمیز کرده بودیم و منتظر فردا بودیم که کلی کار داشتیم.یه چیز خوب اینه که ساناز هم اومده،یعنی کیانوش قبل از رفتنش تونست پیداش کنه و به چند نفر سفارش کرد که ساناز رو هم بیارن...چند روز پیش بود که با یه چتر نجات روی جزیره فرود اومد و به جمع ما پیوست....شقایق،ثمین،الهام،لیلا،بهناز،سعیده،آیدا،نیکو،پونه، مونا و تارا هم که حسابی مشغول گپ زدن و بگو و بخند و شیطنت هستن...

نوشین و نازنین می خوان یه آتیش بزرگ درست کنن قبل از اینکه هوا تاریک بشه...صدف و مرجان هم لطف کردن شام امشب رو به عهده گرفتن...منم که کارهام تموم شده،کنار مینو و ستاره مشغول تعریفیم و از گذشته ها می گیم و از اینکه ستاره منو کشوند توی جزیره...ولی چیزی که یه کم عصبیم می کنه و نمی تونم بی خیالش بشم اینه که هنوز پسرا دارن بازی می کنن و اصلا به این فکر نمی کنن که روز،دیگه داره تموم میشه و اونا هنوز هیچ کاری نکردن...

مینو می گه بچه ها همش می گن چرا از کیانوش خبری نیست؟چرا نرسیده؟چرا...؟آخه هنوز ازش خبری نیست،امیدوارم که نشونه گیریمون خوب بوده باشه و الان کیانوش جای دیگه ای فرود نیومده باشه ...البته احساس می کنم که یه نقطه ی کوچولو روی ماه هست که انگار علامت میده کتاب هام رو بدین!ولی زیاد مطمئن نیستم که کیانوش باشه و حتما به مقصد رسیده...

از ستاره خواستم که بره و یه سر بزنه،شاید از کیانوش پیامی اومده باشه،ولی خبری نبود...

من و مهسا رفتیم تا با آرامش تمام،خیلی دوستانه و به دور از خشونت به آقایون "یادآوری"کنیم که هنوز سهم کاراشون رو انجام ندادن...بعد از یه عملیات شجاعانه به وسیله ی من و مهسا(برای جمع کردن حدود 100 تا خرچنگ قشنگ با چنگال های خوشگل و قوی از یه قسمت مخصوص توی ساحل)خرچنگ ها رو گذاشتیم توی دو تا کیف،یکی دست مهسا که رفته کنا زمین بازی و کیف رو داد به ساحره و ساحره هم با آرامش منتظره که در کیف رو باز کنه،منم رفتم بالای نخلی که دقیقا خم شده بالای زمین بازی...آماده ایم،حواسشون اصلا به ساحره نیست چون همگی سراشون بالاست و چشمشون به توپه.یه دفعه پیمان که اومد توپ رو بزنه منو دید،منو ساحره هم علامت دادیم و اونا رو خالی کردیم،حالا توپ برگشت پایین و متاسفانه خورد توی پیشونی پیمان و از اون ور هم بارون و سیل خرچنگ همه رو مورد لطف خودش قرار داد.اومدم پایین و برگشتیم پیش بچه ها،حالا امین و بابک و اشکان دارن بالا و پایین می پرن و کاوه و احسان هم به هم کمک می کنن تا همدیگرو پاکسازی کنن و صدای جیغ های پسرونه هم به گوش می رسه...

ولی حالا دیگه دخترا حسابی خندیدن و صورتاشون سرخ شده...خدا رو شکر،بالاخره خستگیشون در اومد.

توی افق،خورشید سرخ،روی دریا خورشید سرخ،قلب منم یه خورشید سرخ...ابرای تیکه تیکه دور و بر خورشید جمع شدن و خودشون رو تا آخرین لحظه گرم نگه می دارن...

بالاخره اولین ستاره هم درخشید،پر نور و زیبا...حالا خورشید ما شده یه آتیش بزرگ که دورش حلقه زدیم.پسرا که هم خسته از بازی و کار بودن و هم یه کمی روی بدناشون جای نوازشای اون موجودای کوچولو مونده بود،ولو شده بودن و نای حرف زدن هم نداشتن...

امشب می خوایم زودتر بخوابیم چون فردا کلی کار داریم....

چیزی که توی این جزیره برای من خیلی خوب و قشنگه آسمون شبشه...برای همین الان اومدم توی خلوت خودم...رفتم روی سنگایی که همیشه می رم.تنها،پای برهنه نشستن روی سنگای خنک توی شب خیلی لذت بخشه...دراز کشیدم روی سنگا و همون طور که منتظر رد شدن یه شهاب پر نور بودم بازم حرفام رو زمزمه کردم.مطمئن بودم که خدا می شنوه،گفتم شاید بخواد تا شهرام عزیزم که اون بالاست هم بشنوه...

برگشتم پیش بچه ها...مثل هر شب قبل از خواب آتیش رو خاموش کردیم تا به آسمون نگاه کنیم،به ستاره هاش،شاید یکی از اون نورهای تو آسمون درخشش سفینه ی شهرام جون باشه...

حالا که با هم هستیم،وقتی حرفای دلمون رو،رو به آسمون می زنیم،بیشتر امیدواریم به گوش شهرام برسه...

به به،مینو جان بیدار باش داده صبح زود،دیگه ببینید امروز چه روز خوشگل و نازیه که حتی مینو هم از خوابیدن تا ظهر صرف نظر کرده...!تولد ستاره رو هم بهش تبریک گفتیم و هر کدوم هدیه هامون رو دادیم(البته زهرا که هدیشو قبلا داده...)...همه رفتیم و لباسای خوشگلمون رو پوشیدیم،مرتب و خوشحال دور هم جمع شدیم...چه روزیه روز تولد شهرامفقط صدای خنده و خوشحالی...انشالله براش مبارک باشه...ما که همه ی کارا رو کردیم،خودمون رو آماده کردیم و جزیره هم مثل دسته ی گل شده.توی یه دشت پر از گلهای رنگارنگ جمع شدیم...اطراف دشت گل،درختای زیادی هست که از بین این درختا یه رودخونه ی قشنگ می گذره...از اینجا به راحتی می تونیم قله ی کوه رو هم ببینیم و بهش نزدیکیم...غذاهای خوشمزه آماده کردیم و امروز رو فقط بیدار شدیم که خوشحال باشیم...ولی چرا هنوز یه چیزی کمه؟نسیم خنک به صورتامون می خوره و هوا هم عالی تر از همیشس...تازه روی ساحل با 1353 تا گل نوشتیم:Happy Birthday و با 1974 تا گل سرخ نوشتیم:Shahrum ...دیگه چی کار باید میکردیم؟همه دور هم هستیم ولی یه چیزی کمه...این فقط حس من نیست،همه قبول دارن...در واقع چیزی که کمه خیلی مهمه ...انقدر که انگار ما هیچ کاری نکردیم....باارزش ترین قسمت تولد کمه...بازم نگاه می کنم،همه ی کارا انجام شده،ولی...چطور باید خودمونو گول بزنیم؟؟؟خیلی خوب می دونیم که تولد شهرام بدون شهرام نمی شه...

با هم قرار گذاشتیم به این قضیه فکر نکنیم چون باید شاد باشیم...

رفتم سمت رودخونه،پاهام رو گذاشتم توی آب،...آب زدم به صورتم و فقط خئاستم شاد باشم...

الان اون بالا چه خبره؟همه هستن؟امیدوارم به شهرام جونم خوش بگذره و سال جدید زندگیش رو با دل پر از آرامش و شادی شروع کنه...

دلامون راضیه چون تمام تلاشمون رو کردیم...بهترین روز بود و به پایان رسید.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نمی دونم چرا همه سر جاهاشون خشک شدن؟!نمایش تموم شده ولی هیچ کس از جاش تکون نمی خوره...انقدر متعجب هستن که حتی بزرگترین کشف عالم هم نمی تونست انقدر اونا رو متعجب کنه...!!!حتما توی دنیای اونا این چیزا فراموش شده...خیلی وحشتناکه،خیلی...

نمی دونم SK20 عزیز چه حسی داره؟بقیه ی بچه ها چطور؟...

چند لحظه ی بعد همگی با هم میرن آماده میشن تا برگردن زمین...می گن مقصدشون جزیرس...!

حالا همگی اومدن اینجا،توی جزیره ی قشنگمون...راز پیدا کردنش رو فقط SK20 می دونست،برای همین هم بعد از گذشت این همه سال اینجا هنوز دنج باقی مونده و هنوز هم زیباست...چشمای همه از تعجب گرد شده،آخه واقعا جای قشنگیه...ولی سکوت اونجا...بعد از دیدن اون نمایش حالا اونها می تونستن سکوت اونجا رو حس کنن،می دونن جای خیلیا خالیه...

نه من اونا رو درک می کنم و نه اونا خاطره ی ما رو...یعنی می تونن بفهمن بعد از اون روز و روزای بعدی چه خبر بوده؟می تونن قسمت های مجهول رو پیدا کنن؟فکر کنم بتونن،ولی اصلا مطمئن نیستم که چیزایی رو که پیدا می کنن درک کنن...هر چقدر بیشتر پیش برن از فهمیدنش دورتر می شن...

حالا که بعد از این همه سال SK20 به همراه بچه های سیاره اومدن اینجا،حتما دیگه اینجا شناسایی می شه،حتما پای غریبه ها به اینجا باز می شه و این چیزیه که SK20 اصلا دوست نداره...شاید سفارشیه که می خواد بهش عمل کنه شایدم خواست خودشه...بعد از اینکه بچه ها برگشتن اون بالا بالاها ،SK20 به همراه   KIA ،پایه های جزیره رو منفجر کردنتا این جزیره آروم و بی صدا بره ته اقیانوس و برای همیشه دست نخورده باقی بمونه و پای هیچ غریبه ای به اونجا باز نشه...

تنها صدایی که از فرو رفتن جزیره به زیر آب شنیده می شه زمزمه ایه که با خوشحالی میگه:تولدت خیلی مبارک باشه شهرام عزیزم...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

گذشت زمان،چرخش زمین،رفت و آمد خورشید و ماه و ستارگان و عبور عمر،شاید بتواند گذشته را کمرنگ و احساس را محو کند و یا اینکه پرده از اسرار جهان و کهکشان بردارد،ولی حتی ذره ای یادگار قلب مرا کمرنگ و احساسم را پوچ و توخالی نمی کند و نمی تواند ذره ای از راز قلب من آگاه شود چون تنها صاحب و رازدار قلب من تو هستی.

نویسنده: Z 2